Domaniewski Jan Franciszek Karol (1846–1916), inżynier i społecznik, syn Oskara, jednego z organizatorów powstania r. 1863 na Podolu, i Walerii Dawbor-Markiewiczówny z Nowogródzkiego, wnuk Franciszka, kapitana W. P. z czasów Księstwa Warsz. (brat Franciszka, Antoni, sędzia ziemski winnicki, założył wieś Domaniewkę (obecnie miasteczko nad rzeką Kodymą, dopływ Bohu, na Pobereżu). Ur. 30 XII st. st. we wsi rodzinnej Iwankowce w pow. jampolskim. Kształcił się w gimnazjum w Niemirowie, z którego jako 17-Ietni chłopak zbiegł na wieść o wybuchu powstania, lecz nie udało mu się dostać do partii. Po ukończeniu gimnazjum w Niemirowie i fakultetu matematycznego Uniwersytetu Kijowskiego w najcięższych chwilach popowstaniowej reakcji, nie znajdując dla siebie pracy w kraju, wstąpił do Instytutu Dróg i Komunikacji w Petersburgu. Po ukończeniu w r. 1876 Instytutu pracował z ramienia Ministerstwa przy budowie linii wąskotorowej do Wielkiego Nowogrodu, przy śluzowaniu rzeki Kowży (połączenie Wołgi z Jeziorem Ładoskim) i budowie innych kolei w cesarstwie. Zyskawszy opinię dobrego fachowca oraz wybitnego organizatora i administratora, otrzymał wysokie kredyty bankowe i przystąpił do samodzielnej pracy inżynieryjnej. W l. 1886–1906, wykonał wiele prac, jak śluzowanie rzeki Szeksny (dopływ Wołgi), odcinki kolei Samara–Ufa–Złatoust (pierwsze połączenie Azji z Europą), Charków–Bałaszów, Woroneż–Kamienskoje oraz na terenie Królestwa Polskiego linie Siedlce–Wołkowysk i Kalisz–Sieradz. Jako obywatel Żytomierza został w r. 1906 wybrany radnym miejskim i w tymże roku prezydentem miasta, który to mandat piastował przez 3 kadencje, aż do swej śmierci w r. 1916. Na tym społecznym stanowisku położył wielkie zasługi dla miasta oraz dla polskości Żytomierza. Finanse miasta doprowadził do porządku, przeprowadził melioracje wilgotnych dzielnic, ulepszył stan budynków szkolnych i bruków miejskich, wybudował most przez rzekę Kamionkę celem skierowania ekspansji miasta w bardziej zdrowotnym kierunku. Po wybuchu wojny światowej, gdy w połowie r. 1915 zaczęły napływać do miasta rzesze z Królestwa Polskiego, rozwinął całą energię, ażeby stworzyć dla nich we współpracy z Pol. Tow. Pomocy Ofiarom Wojny punkty zaopatrzenia, szpitale, ochronki. Zmarł w Kijowie 29 III 1916, zostawiając wśród społeczeństwa żytomierskiego bez różnicy stanu, religii i narodowości wspomnienie. dzielnego i ofiarnego pracownika. Pochowany został w Żytomierzu.
Boniecki; Marczyński W., Statystyczne, topograficzne i historyczne opisanie gubernii podolskiej, Wil. 1822, II 281; Chojecki Z., Społeczeństwo polskie na Rusi, W. 1937, s. 20; »Dziennik Kijowski« z l. 1906–16; »Gołos Wołyni«; »Żyzń Wołyni« i »Wołyń«; Pamiatnaja Kniżka Wołynskoj Gubernii z tychże lat, ponadto wiadomości od rodziny.
Stefan Pomarański